حس جدید

گریه ی ماه به هر اختر افلاک کمی روءیائیست

دیدن روی تو بر آینه ی دل پر از بیتابیست

آه مجنون ز فراق رخ لیلی ز سر ناچاریست

صحبت مردم هر شهر به این نیمه شبان پنهانیست

چشم دل خواهد و آیات گهر بار که آن عرفانیست

این همه دارو درخت و فلک و کوه به آن معنائیست:

که تو را سوق دهد بر حرم دوست که آن بینائیست

دست در دست عزیزان نسپردن به آن دنیائیست:

که غرور و کلک و کبر و ریا ارزانیست

ساقیا باده بیاور که دلم طوفانیست

هوس سوختن اندر ره او روحانیست(۲۷/۴/۸۸)